فاز منفی

کلا حالم خرابه.یه اتفاق بد و منفی که میفته یاد همه بد بختی هام میفتم.اصلا نمیدونم چطوره که خدا برای یکی خوبی میخواد.نمیخوام ناشکری کنم ولی چرا برای من نمیخواد.خب منم گنهکارم ولی این یعنی بقیه خوبن که براشون خوبی اتفاق میفته.چرا زندگی ما روال عادی زندگی بقیه رو نداره.وای اصلا این فاز منفی داره دیونم میکنه.اگر ملیکا قبول میشد و میتونست بره سر کار چقدر فوق العاده بود.یعنی عالی بود.یاد شکست های پی در پی خودم میفتم.کنکور دکترا که هر سال میدم و خبری نیس.اونم کار شهرداری.نمیدونم باید چه طور باشیم که اتفاق خوب برامون بیفته و زندگی طبیعی مثل بقیه داشته باشیم.ای کاش آدم میدونست مشکل کار کجاست و از کجا داره میخوره. زندگی خیلی سخته و مزخرف.ای کاش آدم هر وقت میخواست میتونست تمومش کنه.وقتی زندگی همش حسرت و روزمرگی و احساس شکسته وقتی آدم باید خوشی دیگران رو ببینه بدون اینکه بفهمه چرا من نه یعنی من انقد بدن.نمیدونم واللا.من واقعا خسته ام.خسته خسته.

آه هایی هست که دارم از ته دل میکشم.واقعا ای کاش میتونستیم از این روزها بیایم بیرون و کل زندگی مون رو ببینیم.

همش حرف عروسی حسین و اینکه بقیه همش میپرسن حسین کی عروسی میکنه.داشتم خونه خاله حری فکر میکردم اگر حسین عروسی کنه و من شب عروسیش هنوز مجرد باشم چقدر بد و سنگینه.نمیتونم خوشحال باشم.دارم همش به روزهای بد فکر میکنم.من واقعا طاقتم طاق شده.هیچ وقت صبور نبودم.هیچ وقت.من نمیدونم خدا چرا رحمت و فضلش رو برای من نمیفرسته.دارم سختی میکشم.من طاقت این امتحان سخت رو ندارم.چرا آخه.چرا حسین دیوونه صبر نکرد من ازدواج کنم بعد اون.چرا منو درک نمیکنه.سخته.هیچ کی جز کسی که روزگارش مثل منه حال منو درک نمیکنه.

ناگفته نمانه که امروز پریود شدم.این به حال منفی من اضافه میکنه.ای کاش زودی ازدواج کنم با یه مرد با شعور که درکم کنه اونم تو روزای مزخرف پریودی.نازمو بخره.اصلا اگر اون باشه که انقد سختی نیس.ولی چقدر اون ادم و اون روزها برام بعید و دست نیافتنی شده.چیزی که برای مردم عادیه برای من باید معجزه شه.من در یک قدمیش بودم ولی نشد.دارم دیوونه میشم از فکر و خیال منفی.خدایا رحم کن