جبر و اختیار

این مهمترین سوال زندگیمه.جبر یا اختیار؟کدومش بیشتره کدومش تو مراحل زندگی من غالب بوده؟دقیقا 5 سال و نیم از مدرک ارشد من میگذره.به نظرم کمی بی انصافیه که بگم این سال ها همش بد بوده.خب من دوس داشتم تدریس کنم و اونم از همون سال اول بود.مسئله اینه که این تدریس جلوی خیلی چیزا رو تو زندکی من گرفت.اول اینکه خودم هوا برم داشت که حالا کیم که تو دو تا دانشگاه در پیت درس میدم دوم اینکه دل خوش شدم بهش و نرفتم دنبال یه کار استخدامی یا درست و درمون.سوم اینکه هر کسی به خودش اجازه نداد بیاد خواستگاریم و من خودم دوباره هوا برم داشت که باید خودم دست به کار شم و به قول جول اوستین به خدا کمک کنم.دیگه روزهای 25 تا 30 سالگی من تکرار نمیشه.روزهایی که واقعا نیاز به خیلی چیزها داشتم و مهمترینش همسر بود.هیجانم برای ازدواج اون موقع بیشتر بود.جالبه این روزها احساس میکنم حتی نیاز جنسیم کمتر هم شده گرچه جای شکر داره وقتی راهی برای تامین نیست اونم نباشه.این روزها بیشتر دنبال یک شریک عاطفی هستم و این برام مهمه.البته برا به دست اوردنش که کاری نمیکنم میخوام آروم و ساکت بشینم تا خودش بیاد.جالبه قبلها همش فکر میکردم اساس زندگی مشترک رابطه جنسیه و به نظرم خیلی کوته فکری بود.الان برام مهمه همسرم یار و رفیقم باشه و شریک عاطفی دیگه به نظرم بقیه ش حل میشه. حالا منظور از همه اینا اینه که من واقعا این سوالا مغزم رو درگیر میکنه که آیا اشتباهات خودم تو مسائل زندگیم باعث شده عقب بمونم یا خدا خواسته؟آیا اینا امتحانه یا حماقت های خودم که باید چوبش رو بخورم؟اگه فکر کنم خدا خواسته و جبر بوده آروم میشم چون هیچ کارش بی حکمت تیس اما اگر بخوام بیشترین سهم رو برای خودم قائل شم اون وقت حس زیان و خسران میاد سراغم که خودم کردم که لعنت بر خودم باد.ای کاش پرده های غیب میرفت کنار و آدم میتونست جواب این سوالاشو ببینه اما خدا میگه که کسی بر غیب آگاه نیس و فقط خودش غیب و آشکار رو میدونه. رفیق جان کجایی؟دقیقا کجایی؟دوس ندارم به جایی برسم که دیگه هیچ ذوقی برای اومدنت نداشته باشم.امیدوارم خدا هر چه زودتر برامون بخواد برای ما و همه جوون ها که به شریک زندگی شون و جفتشون برسن